اگه میدونستم کممحلی و بیتوجهی من انقدر مهمه و میتونه تا این حد اثرگذار باشه، زودتر شروع میکردم به آدم کردن بعضیا! کاملا که موفقیتآمیز نبود قطعا، ولی لااقل تلاش خودمو کرده بودم...

اینکه آدم انتظار معجزه داره، در واقع یعنی امیدواره... و چی از این بهتر که مهمترین نیروی محرکه رو برای ادامه مسیرت داشته باشی؟

شما هم وقتی عصبی و کلافه میشید، میفتید به جابهجا کردن چیزای سنگین؟

در مورد کسی که منتظر معجزه ست، دو تا نکته وجود داره:

اول اینکه چون به شدت امیدواره، میتونه با قدرت به مسیرش ادامه بده، یا لااقل وسط راه جا نمونه؛

دوم اینکه به شدت مستعد «شکستن»ه، و اگه بشکنه، بد میشکنه...

پ.ن: خدا امید رو در دلها میکاره. خدا معجزه میکنه...